SEJARAH TUBAN I
SEJARAH KOTA TUBAN I

Sejarah Indonesia sesuai dengan pengertian dari Prof. H. Mohhammad Yamin, dapat terbagi atas lima tingkatan babak zaman.
Babak
pertama yang dinamai dengan istilah internasional “Praehistoria”
prasejarah atau sejarah purbakala : bermula dengan terbentuknya bumi dan
Kepulauan Indonesia serta sejak adanya manusia pertama di tanah air.
Babak
kedua dinamai “protohistoria” atau mula sejarah, pembatasan waktu mulai
permulaan tarikh masehi tahun 0, sampai permulaan abad ke-7.
Abad ketiga zaman historia yang sebenarnya mulai permulaan abad ke-7 sampai permulaan abad ke-16.
Babak keempat sejak abad ke-16 sampai permulaan abad ke-20.
Babak kelima mulai tahun 1900 sampai sekarang.
Hasil
penggalian sampai kini, catatan sejarah Tuban, baru dapat kami ungkap
kembali mulai dengan babak ketiga sebagai berikut ini.(Raden Soeparmo).
Janturan Negari Tuban
Swuh
rep data pitana. Anenggih pundi ta negari kang kaekaadi dasa purwa. Eka
sawiji, adi lunuwih dasa sepuluh, purwa wiwitan. Sanajan katah negari
ingkang sinangga pratiwi, kasongan akasa, kapit samodra, nanging datan
kadi negari Tuban. Marma kinarya bebuka, ngupoyoa negari satus tan antuk
siji, sewu tan jangkep sedasa, sanajan kurebing langit, lumahing bumi,
tan arsa madha kadi negari Tuban.
Kawastanan negari Tuban, awit negari ingkal mijil sumberipun toya.
Me-Tu Ban-nyu
Negari ingkang dados kuncining swarga-loka. Negari Sekar pundak, kondang kaloka, arum angambar ing jagad triloka.
Dasar negari panjang punjung, pasir wukir, loh jinawi, gemah ripah karta tur rahaja.
Panjang
dawa pocapane, kondang kaloka ing tribawana punjung luhur kawibawane,
pasir samodra, wukir gunung. Dene negari angungkurake pagunungan,
hangayunake samodra bebandaran. Loh subur kang sarwa tinandur, murah
kang sarwa tinuku, jinawi sugih talaga narmada, gemah kang gegriya
salebeting praja, jejel riyel apipit aben cukit tepung teritis, ripah
kang samya alampah dagang anglur gelur rinten dalu tan ana kendate,
labet tan wonten sangsayaning margi. Karta tebih parang muka, tebih
saking cecengilan, adoh sangking laku juti. Rahaja para kawula ing
padusunan sami ayem tentrem atine, tungkul pangolahe kisma, yeg rumangan
ing gawe, bebek, ayam, rajakaya, enjang medal ing pangonan, surup bali
ing kandenge dewe-dewe.
Para nara praja sami kontap kautaman, aputus marang wajib panataning negari, racak sakti mandra guna tur samya luhur bebudene.
Tansa
ambudidaya harjane negara sakawula, tan remeh cecongkrahan, mung angudi
rahayuningrat. Kadaya saking luhur bebudene sri bupati tuwin nara
praja, katah para bupati ing manca praja samya sumuyud, bebasan kang
celak manglung, kang tebih tumiyung samya anyudara mring Tuban.
Wenang
den ucapna jejuluking sri Bupati Ronggolawe. Sri bupati dahat ngundi
ing kautaman, mulyakaken agama, nagara myang kawula, tindak adil
paramarta. Lampahing pengadilan tan watak ambau kapine, tan mawang
santane warga, yen tetela sisip enggal winisesa tan mawi wigih. Sri
bupati netepi berbudi bawaleksana, punapa ingkang kadawuhaken tan kena
oncad, mesti kaleksanan. Yen ginunggunga, lelabuhane bupati wiyaring
laladan, saratri tan apa kendate.
Inggih punika negari Tuban.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar